To Νταρφούρ περνάει και πάλι κρίση - γιατί ο κόσμος αδιαφορεί;
Η εικόνα, τραβηγμένη λίγες μέρες πριν ξεσπάσει η σύγκρουση τον Απρίλιο του 2023, δείχνει ότι οι εντάσεις είχαν ήδη κλιμακωθεί. Για άλλη μια φορά, μαχητές από τις επαναστατικές ομάδες του Σουδάν άρχισαν να προετοιμάζονται για να προστατεύσουν τις κοινότητές τους από τη στοχοποίηση των κυρίως αραβικών παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) — άμεσων διαδόχων των τρομερών Τζαντζαουίντ, οι οποίοι είχαν διαπράξει γενοκτονική βία κατά των μη Αράβων στον πόλεμο του Νταρφούρ πριν από δύο δεκαετίες, μια σύγκρουση στην οποία σκοτώθηκαν έως και 300.000 άνθρωποι. Φωτογραφία: The Guardian
Στους καταυλισμούς εκτοπισμένων έξω από την πόλη Ταουίλα στο Βόρειο Νταρφούρ, την καθημαγμένη από τον πόλεμο περιοχή του Σουδάν, οι νύχτες συχνά βυθίζονται σε μια εύθραυστη ηρεμία αφού υποχωρήσει η παρατεταμένη και αφόρητη ζέστη της ημέρας.
Καθώς οι εθνοτικές σφαγές σάρωναν το Νταρφούρ, τεράστιος αριθμός ανθρώπων ξεχύθηκε δυτικά προς τα σύνορα με το Τσαντ για να γλιτώσει από τις RSF. Νεοαφιχθέντες πρόσφυγες έστησαν καταλύματα σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς στην παραμεθόρια πόλη Αντρέ του Τσαντ. Μέχρι τη στιγμή που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, τον Σεπτέμβριο του 2023, περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι είχαν ήδη εγκαταλείψει το Νταρφούρ. Οι περισσότεροι από τους αφιχθέντες προέρχονταν από την κοινότητα Μασαλίτ, θύματα της μανίας των RSF και αραβικών πολιτοφυλακών, κατά την οποία σκοτώθηκαν έως και 15.000 άνθρωποι στην Τζενέινα, την πρωτεύουσα του Δυτικού Νταρφούρ. Φωτογραφία: The Guardian
Φωτιές για μαγείρεμα σιγοκαίνε ανάμεσα σε σειρές από καταλύματα φτιαγμένα από ξύλα, μουσαμάδες και κουρέλια.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2024, σημειώθηκαν εξαιρετικά έντονες βροχοπτώσεις που προκάλεσαν πλημμύρες, με αποτέλεσμα την κατάρρευση γεφυρών, συμπεριλαμβανομένου ενός κρίσιμου περάσματος πάνω από τον ποταμό Ουάντι Μπάρε. Ως συνέπεια, ο κεντρικός δρόμος που συνδέει την πόλη Νιάλα με το Τσαντ διακόπηκε. Για μήνες, οι άνθρωποι αναγκάζονταν να διασχίζουν τον ποταμό με τα πόδια. Η μεταφορά κρίσιμων αποθεμάτων τροφίμων παρεμποδίστηκε, επιδεινώνοντας την αυξανόμενη επισιτιστική κρίση. Φωτογραφία: The Guardian
Ομάδες γυναικών συγκεντρώνονται στο ημίφως για να μιλήσουν χαμηλόφωνα για τα ταξίδια που τις έφεραν εδώ — την ξαφνική βία στους δρόμους του Ελ Φασέρ, περίπου 72 χιλιόμετρα μακριά, το εσπευσμένο μάζεμα παιδιών και υπαρχόντων, την απεγνωσμένη φυγή από μια πόλη όπου οι πυροβολισμοί αντηχούσαν ακόμα πίσω τους.
Μητέρες λένε για τα παιδιά που ξυπνούν ξαφνικά μέσα στη νύχτα, κλαίγοντας ή τρέμοντας μετά από εφιάλτες για όσα είδαν κατά τη διαφυγή τους από την πόλη. Άλλες μιλούν για συγγενείς που εξαφανίστηκαν μέσα στο χάος εκείνων των ημερών και των οποίων την τύχη αγνοούν ακόμα.
Τραβηγμένη λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει η τρέχουσα σύγκρουση τον Απρίλιο του 2023, αυτή η εικόνα δείχνει ότι οι εντάσεις είχαν ήδη αρχίσει να κλιμακώνονται. Για άλλη μια φορά, μαχητές από τις επαναστατικές ομάδες του Σουδάν άρχισαν να προετοιμάζονται για να προστατεύσουν τις κοινότητές τους από το να στοχοποιηθούν από τις κυρίως αραβικές παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) — άμεσους διαδόχους των φοβερών Τζαντζαουίντ, οι οποίοι είχαν διαπράξει γενοκτονική βία κατά των μη Αράβων στον πόλεμο του Νταρφούρ πριν από δύο δεκαετίες, μια σύγκρουση στην οποία σκοτώθηκαν έως και 300.000 άνθρωποι. Φωτογραφία: The Guardian
Σ' έναν τόπο όπου έχουν καταφθάσει σχεδόν 600.000 άνθρωποι μέσα σε λίγους μόνο μήνες, το τραύμα του εκτοπισμού από τα σπίτια τους πλανιέται αμαυρώνει τους καταυλισμούς, με ζωές που διαλύθηκαν μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες.
Εκεί, στην άκρη αυτού του απέραντου τοπίου εκτοπισμού, στη σκιά των βουνών Τζεμπέλ Μάρα, η τρίχρονη Μόνα βρίσκεται ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, μέσα σε μια σκηνή για περιστατικά σοβαρού υποσιτισμού που διαχειρίζονται οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.
Η Μόνα ζυγίζει μόλις κάτι περισσότερο από 5 κιλά, με τα μικρά της χέρια μερικές φορές τυλιγμένα με γάζα, ώστε να μην ενοχλεί τον λεπτό σωλήνα σίτισης που διοχετεύει αργά θεραπευτικό γάλα στο στομάχι της.
Είναι πολύ αδύναμη ακόμη και για να κλάψει.
Δίπλα στο κρεβάτι της κάθεται η μητέρα της, η Μισίρα, η οποία διέφυγε από το Ελ Φασέρ μεταφέροντας την κόρη της, αφού ο πατέρας της Μόνα σκοτώθηκε από πυρά όλμων κατά τη διάρκεια των μαχών που σάρωσαν την πόλη.
Γύρω από τη Μόνα, μια σειρά από μικρά μεταλλικά κρεβάτια φιλοξενούν και άλλα παιδιά — ακόμη και ανά δύο σε κάθε κρεβάτι, καθώς ο χώρος είναι πολύ περιορισμένος— με τα εύθραυστα σώματά τους εξαντλημένα από την πείνα.
Οι μητέρες τους κάθονται σιωπηλά δίπλα τους και οι νοσηλευτές πηγαινοέρχονται στον θάλαμο, μετρώντας τα χέρια των παιδιών με χρωματιστές ταινίες μέτρησης θρέψης, ζυγίζοντας τα μικροσκοπικά σώματα και προετοιμάζοντας μικρά κύπελλα με το ειδικό, θεραπευτικό γάλα.
Άμαχοι που διέφυγαν από το Ελ Φασέρ φτάνουν σε ένα σημείο ελέγχου υποδοχής έξω από το ασφαλές καταφύγιο της Ταουίλα. Για τους οδηγούς φορτηγών που μεταφέρουν τους αμάχους, πρόκειται για ένα αγωνιώδες και δαπανηρό ταξίδι. Φόροι πρέπει να καταβάλλονται σε πολιτοφυλακές σε πολυάριθμα σημεία ελέγχου. Το εικονιζόμενο σημείο ελέγχου –που προστατεύει την Ταουίλα από περαιτέρω επιθέσεις των RSF– φυλάσσεται από τη φράξια του Αμπντούλ Ουαχίντ του Απελευθερωτικού Στρατού του Σουδάν (SLA), η οποία έχει παραμείνει ουδέτερη στον τρέχοντα πόλεμο. Τη στιγμή που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, τον Οκτώβριο του 2024, το Ελ Φασέρ βρισκόταν υπό μια σχεδόν αδιαπέραστη πολιορκία από μαχητές των RSF επί έξι μήνες. Φωτογραφία: The Guardian
Εδώ, η Χατόμ, μια 45χρονη μητέρα, κρατά σφιχτά άγρια φυτά που οι άμαχοι από το Βόρειο Νταρφούρ αναγκάστηκαν να τρώνε για να επιβιώσουν, λόγω των στα ύψη τιμών και των ελλείψεων σε τρόφιμα. Όταν τραβήχτηκε αυτή η εικόνα, τον Οκτώβριο του 2024, η Χατόμ είχε πρόσφατα διαφύγει από τον τεράστιο καταυλισμό εκτοπισμένων του Ζαμζάμ για να επιστρέψει στο σπίτι της κοντά στην Ταουίλα. Είχε ακούσει προειδοποιήσεις ότι οι RSF ήθελαν να επιτεθούν στον καταυλισμό. «Οι γυναίκες στο Ζαμζάμ φοβούνται», είπε στον Τουμπιανά. Το ένστικτό της αποδείχθηκε σωστό. Έξι μήνες αργότερα, το Ζαμζάμ καταλήφθηκε από τις RSF. Εκατοντάδες γυναίκες σκοτώθηκαν και άλλες βιάστηκαν. Φωτογραφία: The Guardian
Οι γιατροί λένε ότι πολλοί από τους μικρότερους ασθενείς φτάνουν σε τέτοιο βαθμό υποσιτισμού, με αποτέλεσα το σώμα τους να μην μπορεί πλέον να χωνέψει κανονική τροφή.
Έξω από το νοσοκομείο, οι καταυλισμοί που περιβάλλουν την Ταουίλα εκτείνονται στην έρημο για χιλιόμετρα, μια απέραντη θάλασσα από καταλύματα που αναπτύχθηκε ραγδαία από τα τέλη του 2025, όταν κύματα απεγνωσμένων αμάχων άρχισαν να καταφθάνουν από την πολιορκημένη πόλη Ελ Φασέρ.
Για τον περισσότερο κόσμο, το Ελ Φασέρ είναι παντελώς άγνωστο.
Πριν από δύο δεκαετίες, η λέξη Νταρφούρ έγινε συνώνυμη της ηθικής και επείγουσας ανάγκη που κινητοποίησε κυβερνήσεις, δημοσιογράφους και ακτιβιστές σ' όλο τον κόσμο.
Μια γυναίκα συνοδεύει τα υπάρχοντά της στον κεντρικό δρόμο προς την Ταουίλα από το Ελ Φάσερ. Διασκορπισμένα σε πρώτο πλάνο βρίσκονται αντικείμενα που λεηλατήθηκαν από ένοπλους Άραβες, απόδειξη του επικίνδυνου ταξιδιού που πραγματοποιεί. Στον δρόμο προς την Ταουίλα, οι εκτοπισμένοι στοχοποιούνται συστηματικά: γυναίκες βιάζονται συχνά και άνδρες σκοτώνονται από τις RSF και τις συμμαχικές αραβικές πολιτοφυλακές. Σε όσους χαρίζεται η ζωή, τους κλέβουν τα γαϊδούρια και τους αδειάζουν τις προμήθειες νερού στον δρόμο. Ως αποτέλεσμα, πολλοί που κάνουν αυτό το ταξίδι πεθαίνουν από δίψα στην άκρη του δρόμου. Φωτογραφία: The Guardian
Το 2003, οι αδιάλειπτες συγκρούσεις μεταξύ των σουδανικών κυβερνητικών δυνάμεων και των επαναστατικών ομάδων —που δήλωναν θύματα καταπίεσης και εθνοκάθαρσης— κλιμακώθηκε σε έναν βάναυσο και παρατεταμένο πόλεμο.
Εικόνες από καμένα χωριά και αχανείς προσφυγικούς καταυλισμούς έφεραν την κρίση στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής και του διπλωματικού διαλόγου.
Όσοι εγκαταλείπουν το Ελ Φάσερ επωφελούνται από μια δωρεάν μεταφορά προς την Ταουίλα από μια μη αραβική παράταξη που είναι σύμμαχος των RSF. Φωτογραφία: The Guardian
Σήμερα, μια καταστροφή ανάλογης κλίμακας εκτυλίσσεται και πάλι, ωστόσο παραμένει σε μεγάλο βαθμό αθέατη — παρόλο που τα διαθέσιμα εργαλεία για την τεκμηρίωση των αγριοτήτων είναι πολύ πιο ισχυρά από ό,τι στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν ο κόσμος πάσχιζε να συνθέσει την εικόνα των όσων συνέβαιναν στο πεδίο.
Αυτή τη φορά, δορυφορικές εικόνες υψηλής ευκρίνειας καταγράφουν την καταστροφή σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Ερευνητές στο Εργαστήριο Ανθρωπιστικής Έρευνας του Γέιλ (Yale Humanitarian Research Lab) τεκμηριώνουν τη μαζική βία σε ολόκληρο το Νταρφούρ από εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από τη γη, χαρτογραφώντας τις επιθέσεις καθώς εξελίσσονται και προειδοποιώντας ότι τα ίδια μοτίβα βαρβαρότητας που κάποτε συγκλόνισαν τον κόσμο εμφανίζονται ξανά.
Καθώς το Ζαμζάμ καταλήφθηκε από τις RSF τον περασμένο Απρίλιο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέφυγαν προς την Ταουίλα. Τραβηγμένη τον Μάιο, εβδομάδες μετά την επίθεση, αυτή η εικόνα καταγράφει έναν ραγδαία επεκτεινόμενο νέο οικισμό για τους νεοαφιχθέντες. Τις εβδομάδες μέχρι τον Ιούνιο μετά την επίθεση στο Ζαμζάμ, 200.000 άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στον καταυλισμό αυτής της φωτογραφίας. Φωτογραφία: The Guardian
Στο Ελ Φασέρ, η ομάδα του Γέιλ εντόπισε ενδείξεις καμένης γης, πρόσφατα διαταραγμένους χώρους ταφής και σωρούς από αυτό που φαινόταν να είναι πτώματα.
Ο Nathaniel Raymond, ο οποίος ηγείται του εργαστηρίου και έχει περάσει δύο δεκαετίες ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη για τις θηριωδίες στο Σουδάν, περιγράφει μια αυξανόμενη απογοήτευση για το χάσμα μεταξύ των αποδείξεων και της δράσης.
«Αφιερώσαμε μήνες ώστε να προειδοποιήσουμε τον κόσμο», είπε σε συνέντευξη.
Άνδρες φτιάχνουν τούβλα στα περίχωρα της Ταουίλα. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ζεστή, βρώμικη και εξαντλητική εργασία, δεν λείπουν οι εθελοντές ανάμεσα στους εκτοπισμένους από το Ελ Φάσερ, οι οποίοι έχουν απεγνωσμένη ανάγκη από χρήματα για να αγοράσουν φαγητό. Το ημερομίσθιο για την κατασκευή τούβλων είναι περίπου 2 δολάρια (1.72 ευρώ). Φωτογραφία: The Guardian
«Μπορούσαμε να δείξουμε την καταστροφή την ώρα που συνέβαινε, αλλά οι δυνάμεις μας έχουν όρια. Μπορούμε να τεκμηριώσουμε τα εγκλήματα. Μπορούμε να προειδοποιήσουμε κυβερνήσεις και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Αλλά δεν μπορούμε να τους αναγκάσουμε να δράσουν».
Εκτοπισμένες γυναίκες μεταφέρουν σάκους σιτηρών της USAID σε ένα σημείο διανομής τροφίμων του ΟΗΕ στην Ταουίλα τον περασμένο Απρίλιο. Εβδομάδες νωρίτερα, η κυβέρνηση Τραμπ πάγωσε την ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ, μια κίνηση που ανάγκασε περισσότερα από 1.000 συσσίτια έκτακτης ανάγκης σε όλο το Σουδάν να κλείσουν. Φωτογραφία: The Guardian
Ο τελευταίος πόλεμος του Σουδάν ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023, όταν μια διαμάχη για την εξουσία μεταξύ του εθνικού στρατού και των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) ξέσπασε σε ανοιχτή σύγκρουση.
Άνθρωποι στον προσφυγικό καταυλισμό της Ταουίλα περιμένουν μέλη των Αιθουσών Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών (ERRs) του Σουδάν για να διανείμουν μαγειρεμένο φαγητό. Εκατοντάδες τέτοιες αίθουσες ανταπόκρισης έχουν ξεφυτρώσει σε όλη τη χώρα από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση, παρέχοντας βοήθεια σε περιοχές όπου δεν υπάρχει αποτελεσματικό κράτος και όπου οι διεθνείς οργανισμοί δεν μπορούν να φτάσουν. Οι ERRs ήταν υποψήφιες για το πιο πρόσφατο Νόμπελ Ειρήνης. Φωτογραφία: The Guardian
Οι RSF ξεπήδησαν από τις πολιτοφυλακές των Τζαντζαουίντ, που είχαν επιστρατευτεί από τον πρώην δικτάτορα Omar al-Bashir κατά τη διάρκεια των φρικαλεοτήτων που ισοπέδωσαν το Νταρφούρ πριν από 20 χρόνια.
Η επανεμφάνισή τους αναζωπύρωσε τη βία, την οποία πολλές κοινότητες θυμούνται ξεκάθαρα.
Μια γυναίκα αποχαιρετά συγγενείς που κατευθύνονται προς την περιοχή Κόρμα του Βόρειου Νταρφούρ και στη συνέχεια ανατολικότερα προς το Τσαντ, ένα επικίνδυνο ταξίδι 250 χιλιομέτρων. Φωτογραφία: The Guardian
Από εκείνη την ημέρα του Απριλίου στο Χαρτούμ πριν από τρία χρόνια, περισσότεροι από 12 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους σε όλο το Σουδάν, καθιστώντας τον πόλεμο μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις εκτοπισμού στον πλανήτη.
Φτάνοντας στην Ταουίλα, αποκαλύπτεται η γεωγραφία του μαρτυρίου.
Ένα ημιφορτηγό (pickup) των RSF διασχίζει ένα σημείο ελέγχου τον περασμένο Μάιο κοντά στην πόλη Σαράφ Όμρα στο Βόρειο Νταρφούρ. Φωτογραφία: The Guardian
Το ταξίδι από την παραμεθόρια πόλη Αντρέ του Τσαντ διαρκεί περισσότερες από δύο ημέρες οδικώς, διασχίζοντας απομακρυσμένες περιοχές του Κεντρικού και Βόρειου Νταρφούρ και μέσα από εδάφη που ελέγχονται από τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), όπου τα σημάδια του πολέμου εμφανίζονται ξαφνικά δίπλα σε μεγάλες εκτάσεις ερημικών διαδρομών.
Καμένα χωριά στέκουν σιωπηλά δίπλα στον δρόμο, με τα γκρεμισμένα σπίτια και τα διάσπαρτα μαγειρικά σκεύη να υποδηλώνουν ζωές που διακόπηκαν απότομα σε στιγμές πανικού.
Σημεία ελέγχου εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση στην ανοιχτή έρημο, όπου ένοπλοι μαχητές αποφασίζουν ποιος περνάει και ποιος όχι.
Δύο ημέρες την εβδομάδα, αντάρτες μαχητές από μη αραβικές κοινότητες φρουρούν την κυκλοφορία που κατευθύνεται ανατολικά από την Ταουίλα. Ένα σύμφωνο μη επίθεσης με γειτονικές αραβικές κοινότητες επιτρέπει στη διαδρομή να ανοίγει προσωρινά για εμπόρους και εκτοπισμένους. Η κατάσταση είναι τεταμένη. Οι αραβικές κοινότητες υποστηρίζουν τις ομάδες των RSF, οι οποίες έχουν επιτεθεί επανειλημμένα στην Ταουίλα και έχουν σκοτώσει αμάχους στον ίδιο δρόμο. Φωτογραφία: The Guardian
Οι ανθρωπιστικές νηοπομπές που μεταφέρουν τρόφιμα και φάρμακα αντιμετωπίζουν τους ίδιους κινδύνους, καθώς ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα σε μη ασφαλείς δρόμους πριν φτάσουν στην Ταουίλα, η οποία έχει γίνει ένα από τα τελευταία καταφύγια για τους αμάχους που διαφεύγουν από την πολιορκία του Ελ Φασέρ.
Η κρίση επιβαρύνει περισσότερο τις γυναίκες, οι οποίες, μαζί με τα παιδιά, αποτελούν πλέον περίπου το 80% των κατοίκων του καταυλισμού.
Ένα ημιφορτηγό των RSF διασχίζει ένα σημείο ελέγχου τον περασμένο Μάιο, κοντά στην πόλη Σαράφ Όμρα στο Βόρειο Νταρφούρ. Φωτογραφία: The Guardian
Σ' όλους τους εύθραυστους οικισμούς που συνθέτουν την Ταουίλα, οι μητέρες επωμίζονται το φορτίο της επιβίωσης των οικογενειών τους, αφού οι σύζυγοί τους σκοτώθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών.
Περνούν τις ημέρες τους αναζητώντας διανομές τροφίμων, φροντίζοντας άρρωστα παιδιά και προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια κάποια αίσθηση ασφάλειας μέσα σε καταλύματα που προσφέρουν ελάχιστη προστασία, τόσο από τα στοιχεία της φύσης όσο και από την αβεβαιότητα ενός πολέμου που συνεχίζει να μεταβάλλεται σε ολόκληρη την περιοχή.
Αυτοί οι άνδρες είναι εξαιρετικά τυχεροί που είναι ζωντανοί. Μέλη μιας ομάδας περίπου 20 μαχητών των Κοινών Δυνάμεων –που συμμάχησαν με τον στρατό του Σουδάν– διέφυγαν από το Ελ Φάσερ λίγες ημέρες πριν την εισβολή των RSF. Οι μαχητές εγκατέλειψαν την πληγείσα από τον λιμό πόλη επειδή η πολιορκία προκάλεσε απώλεια πόρων. Μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες διαφυγής, η ομάδα κατάφερε να σκαρφαλώσει στα τεράστια χωμάτινα αναχώματα που είχαν χτίσει οι RSF γύρω από την πόλη. Περπατώντας μόνο τη νύχτα, χρειάστηκαν 20 ημέρες για να φτάσουν σε μια περιοχή που ελέγχεται από τις Κοινές Δυνάμεις και ομάδες αυτοάμυνας στρατολογημένες από τοπικές κοινότητες. Η εικόνα τραβήχτηκε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους στην περιοχή Νταρ Ζαγκάουα του Βόρειου Νταρφούρ. Φωτογραφία: The Guardian
Κάθε εβδομάδα, χιλιάδες εκτοπισμένες οικογένειες συγκεντρώνονται σε κοινοτικά μαγειρεία, όπου μεγάλα μεταλλικά καζάνια σιγοβράζουν πάνω σε υπαίθριες φωτιές, παρασκευάζοντας απλά γεύματα με φακές ή σόργο — τα οποία μπορεί να είναι η μόνη αξιόπιστη τροφή που λαμβάνουν πολλές οικογένειες.
Πολιτοφύλακες στο Νταρφούρ περιπολούν την περιοχή τους μετά από επίθεση των RSF. Στα μέσα Οκτωβρίου του περασμένου έτους – όταν τραβήχτηκε αυτή η εικόνα – οι RSF επιχείρησαν να εισβάλουν στην περιοχή Νταρ Ζαγκάουα. Σε απάντηση, κινητοποιήθηκαν αρκετές χιλιάδες μαχητές αυτοάμυνας. Ιππεύοντας καμήλες, άλογα και μοτοσικλέτες, οι μαχητές απώθησαν με επιτυχία τους επιτιθέμενους, αλλά για πόσο; Τον Δεκέμβριο, οι RSF επιτέθηκαν ξανά στο Νταρ Ζαγκάουα. Φωτογραφία: The Guardian
Παιδιά περιμένουν με πλαστικά μπολ, ενώ οι μητέρες στέκονται σε μεγάλες ουρές κάτω από τον ήλιο, ελπίζοντας ότι το φαγητό θα κρατήσει μέχρι την επόμενη διανομή.
Για σχεδόν όλους τους εκτοπισμένους, αυτά τα αυτοσχέδια μαγειρεία αποτελούν το ισχνό περιθώριο ανάμεσα στην επιβίωση και την πείνα.
Καθώς ο πόλεμος μαινόταν, εν μέσω αυξανόμενων αποδείξεων ότι οι RSF ήθελαν να εξοντώσουν τις μη αραβικές κοινότητες του Νταρφούρ, χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια πήραν τα όπλα για να υπερασπιστούν τα εδάφη τους. Είναι ασαφές πόσες έχουν σκοτωθεί στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν την περιοχή τους. Μερικές, ωστόσο, έχουν γίνει θρύλοι. Ανάμεσά τους η 22χρονη Χανάντι Νταούντ, που πέθανε υπερασπιζόμενη το Ζαμζάμ, και η 43χρονη Σάρα Μπαχίτ, που χάθηκε στην πτώση του Ελ Φάσερ. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Νταρ Ζαγκάουα τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Φωτογραφία: The Guardian
Αλλά το πιο επικίνδυνο που συμβαίνει στο Νταρφούρ αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο η βία. Είναι η αφάνεια.
Σοκαρισμένοι άμαχοι συγκεντρώνονται στα λίγα σημεία που διαθέτουν σύνδεση στο διαδίκτυο μέσω Starlink, προσπαθώντας να μάθουν νέα για συγγενείς τους στο Ελ Φάσερ. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Νταρ Ζαγκάουα στις 27 Οκτωβρίου – την επομένη της τελικής πτώσης του Ελ Φάσερ. Αναφορές υποδηλώνουν ότι οι RSF έσφαξαν χιλιάδες αμάχους στην πόλη αμέσως μετά την κατάληψή της, με εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για τουλάχιστον 6.000 νεκρούς μέσα στις πρώτες 72 ώρες. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους συγγενείς του, οι οποίοι είτε έχουν σκοτωθεί είτε τους έχουν κλέψει τα τηλέφωνα. Αντίθετα, οι άνθρωποι αναζητούν πληροφορίες σκρολάροντας σε μακάβρια βίντεο που αναρτούν οι ίδιες οι RSF, προσπαθώντας να αναγνωρίσουν κάποιο οικείο πρόσωπο ανάμεσα στα πτώματα ή στους χιλιάδες αμάχους που οδηγήθηκαν σε άγνωστους προορισμούς. Φωτογραφία: The Guardian
Πίσω στον νοσοκομειακό θάλαμο, η Μόνα κοιμάται ενώ μια νοσοκόμα ελέγχει τον σωλήνα σίτισής της.
Μετά την πτώση του Ελ Φάσερ, διαδόθηκε η είδηση ότι ένας αριθμός μαχητών των Κοινών Δυνάμεων είχε καταφέρει να διασπάσει τον κλοιό και να κατευθυνθεί προς το Νταρ Ζαγκάουα. Σε απάντηση, οι RSF εξαπέλυσαν μια εκστρατεία βομβαρδισμών με drones. Αυτή η εικόνα, από τις 29 Οκτωβρίου, δείχνει ένα drone να στοχοποιεί το χωριό Ουμ Μπάρου στην περιοχή Νταρ Ζαγκάουα. Συνολικά, το drone έριξε έξι βόμβες κατά τη διάρκεια της επίθεσης, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους και τραυματίζοντας πέντε. Φωτογραφία: The Guardian
Η ανάρρωσή της εξαρτάται από μια εύθραυστη αλυσίδα γεγονότων που υπερβαίνει αυτό το μικρό νοσοκομείο — οι ανθρωπιστικές νηοπομπές πρέπει να φτάσουν στην Ταουίλα, οι κλινικές πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές και οι εργαζόμενοι σε ανθρωπιστικές οργανώσεις πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν σε μία από τις πιο ασταθείς περιοχές του κόσμου.
Για πέντε ώρες το drone περιπλανιόταν πάνω από το Ουμ Μπάρου, αναγκάζοντας γυναίκες και παιδιά να κρυφτούν κάτω από δέντρα. Εδώ, μητέρες παρηγορούν τις τρομοκρατημένες κόρες τους καθώς το drone βουίζει από πάνω τους. Φωτογραφία: The Guardian
Το αν ο υπόλοιπος κόσμος επιλέξει να στρέψει ξανά το βλέμμα του, μπορεί να καθορίσει αν παιδιά όπως η Μόνα θα επιβιώσουν — ή αν το Νταρφούρ θα βυθιστεί και πάλι στο είδος της σιωπής που επιτρέπει σε τέτοιους πολέμους να συνεχίζονται.
Το πρωί μετά την επίθεση με drone των RSF στο Ουμ Μπάρου, πολλοί άμαχοι αποφάσισαν ότι ήταν πολύ επικίνδυνο να παραμείνουν. Ορισμένοι κατευθύνθηκαν προς το Τσαντ. Άλλοι κρύφτηκαν κάτω από δέντρα σε γειτονικές κοιλάδες. Άλλοι επιβιβάστηκαν στα διαθέσιμα οχήματα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που είχαν καλυφθεί με παχιά λάσπη για να μην γίνονται αντιληπτά από τα drones. Φωτογραφία: The Guardian
Κείμενο: https://www.rollingstone.com/?post_type=pmc-gallery&p=1235533950-1235533950/.
Φωτογραφίες: https://www.theguardian.com/global-development/gallery/2026/feb/15/darfur-sudan-war-in-pictures
Video: DW News
Comments
Post a Comment