Cosmo Sapiens

  The toppling of Saddam's statue. Credit: The Guardian Η διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια μπορεί να πλήξει τις κρατικές δομές, αλλά δεν καθορίζει την αντοχή τους. Ο κρίσιμος παράγοντας είναι αν όσοι βρίσκονται εντός του συστήματος επιλέξουν να παραμείνουν πιστοί σε αυτό ή να αποστασιοποιηθούν. Αν περάσει κανείς αρκετό χρόνο σε συνέδρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή σε πολιτικές συζητήσεις για τη Μέση Ανατολή , ακούει την ίδια παραδοχή ξανά και ξανά:  Αν εξοργιστούν αρκετοί άνθρωποι με μια κυβέρνηση, αυτή τελικά θα καταρρεύσει.  Ακούγεται λογικό και είναι πολιτικά βολικό, αλλά δεν επιβεβαιώνεται ούτε στην πράξη ούτε στην ιστορία. Σε πλήθος περιπτώσεων, από το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν μέχρι τη Συρία του Μπασάρ αλ Άσαντ και τώρα την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, αυτή η προσδοκία παραμένει ζωντανή παρά τις περί του αντιθέτου ενδείξεις. Η λαϊκή οργή, ακόμη και όταν είναι βαθιά και εκτεταμένη, δεν οδηγεί από μόνη της στην κατάρρευση ενός καθεστώτος. Ο πιο αξιόπιστος δείκτης ...

  Εικόνα: Matteo Giuseppe Pani / The Atlantic*   Η Αμερική βρίσκεται σε πόλεμο για σχεδόν μια εβδομάδα, αλλά ο πρόεδρος που ξεκίνησε τον πόλεμο, δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί.       Είτε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έπρεπε να καταστραφεί επειδή το Ιράν απείχε "πιθανώς μια εβδομάδα" από το να διαθέτει το υλικό για μια βόμβα, σύμφωνα με τον σύμβουλο του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ.       Είτε το Ιράν "δεν εμπλούτιζε" ουράνιο, σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.      Ή ίσως το Ιράν απειλούσε τις βάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στην περιοχή, σύμφωνα με τον Υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ.         Ένας σύμβουλος δήλωσε στο CNN ότι υπήρχαν "αποδείξεις" πως το Ιράν ετοιμαζόταν να πλήξει τις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, αλλά ο Ρούμπιο δήλωσε αργότερα ότι το Ιράν αποτελούσε "επικείμενη απειλή " επειδή θα ανταπέδιδε αν δεχόταν επίθεση από το Ισραήλ —κάτι που δεν είναι ο ο...